warsztaty śpiewu białego w Warszawie

warsztaty śpiewu białego w Warszawie

  1. Informacje ogólne
  2. Program warsztatów
  3. Idea warsztatów.
  4. Prowadzący
  5. Opinie uczestników warsztatów

KLIKNIJ I ZAPISZ SIĘ NA WARSZTATY!

Głos, aby został wyrażony, musi być odnaleziony w ciele, a nie założony jak sukienka czy płaszcz.
(parafraza słów Mary Whithouse)

Weekendowe warsztaty śpiewu białego w Warszawie

12  – 13 grudnia 2015, Warszawa
sobota-niedziela


Dla kogo?

Warsztaty są przeznaczone dla osób, które lubią śpiewać (lub chcą zacząć śpiewać), lubią poznawać nowe pieśni, chciałyby rozwinąć swoje umiejętności głosowe i doświadczyć przyjemności śpiewu wspólnotowego. Nie ma wymagań co do posiadanych muzycznych doświadczeń, umiejętności czy wiedzy. Warsztaty odbędą się w dwóch grupach warsztatowych: dla tych, którzy są ciekawi śpiewu białego jako techniki otwierania głosu (warsztat Witolda Kozłowskiego) oraz dla tych, którzy są ciekawi śpiewu białoruskiego (warsztat Olgi Jemialjanczyk).

KOSZT UCZESTNICTWA: 265 zł (program warsztatowy)
ZGŁOSZENIA do 30 listopada przez wypełnienie formularza
MIEJSCE: Warszawa – centrum, ul. Piękna 24/26

PROGRAM WARSZTATÓW:
Warsztaty odbędą się w dwóch grupach warsztatowych: dla tych, którzy są ciekawi śpiewu białego jako techniki otwierania głosu (warsztat Witolda Kozłowskiego) oraz dla tych, którzy są ciekawi śpiewu białoruskiego (warsztat Olgi Jemialjanczyk). Jeśli zależy Ci na udziale w konkretnej grupie warsztatowej, napisz o tym w swoim zgłoszeniu.
W programie: ćwiczenia oddechowo-emisyjne, rozgrzewka głosowa, nauka pieśni wielogłosowych. Materiał muzyczny oraz ćwiczenia są dostosowane do potrzeb i możliwości uczestników.

Sobota
11:30-14:00 warsztaty
14:00-15:00 przerwa
15:00-17:30 warsztaty

Niedziela
10:00-12:30 warsztaty
12:30-13:30 przerwa
13:30-16:00 warsztaty

 

Warsztaty weekendowe to pigułka intensywnej pracy nad techniką głosu białego (naturalna emisja głosu) w kontekście śpiewu wielogłosowego opartego na współpracy w grupie:

aktywnym oddechem

– otwartym mocnym głosem

– świadomym kreowaniem barw dźwięku

– współbrzmieniem w wielogłosie

– śpiewem wspólnotowym

Warsztaty są prowadzone metodą pracy grupowej, angażującą uczestników w uczenie się przez własne doświadczenie w grupie, rozwijającą samoświadomość i postrzeganie głosu jako wyrazu osobowości człowieka a śpiewu wspólnotowego jako efektu współpracy w grupie.

IDEA WARSZTATÓW
Śpiew traktujemy jako proces psychofizyczny, nierozłącznie związany z człowiekiem jako całością.

Uważamy, że kluczem do śpiewania pełnym otwartym głosem jest połączenie rozluźnienia z koncentracją. W swojej pracy posługujemy się metodami aktywnymi angażujących uczestników w uczenie się przez własne doświadczenie w grupie – zakładamy, że taki sposób uczenia się jest najbardziej efektywny. Wierzymy, że śpiew jest umiejętnością dostępna dla każdego człowieka i że najwięcej satysfakcji daje śpiewanie w grupie – śpiewanie oparte na uważności i umiejętności współdziałania. Muzyka tradycyjna zakłada istnienie pewnej społeczności – nie jest nastawiona na kształcenie solistów, ale na budowanie więzi. Grupa skłócona – obojętnie czy jest to społeczność wioski czy międzynarodowa grupa warsztatowa – nie osiągnie nigdy należytego brzmienia. Harmonijny wielogłos jest więc tutaj czymś więcej niż tylko pokazem umiejętności muzycznych.

 

PROWADZĄCY

m.koch image 0221 Witold Kozłowski
Od 18 lat prowadzę warsztaty śpiewu i pracy z głosem. Moi uczniowie są laureatami konkursów i festiwali oraz liderami zespołów muzycznych. Specjalizuję się w naturalnej emisji głosu. Na co dzień prowadzę warsztaty w Fundacji OVO dla Kultury i Edukacji i jestem wokalistą zespołu OVO. Moja metoda pracy nad głosem była prezentowana m.in. na: – Konferencji Logopedycznej na Uniwersytecie Rzeszowskim (2012), – III Ogólnopolskiej Konferencji dla Pedagogów i Instruktorów „Animacja czasu wolnego dzieci i młodzieży – Wydobyć Siebie dla Siebie” (Gdańsk 2006) oraz opisana w książkach: – „Głos-język-komunikacja” (Wydawnictwo Uniwersytetu Rzeszowskiego 2014), – „Animacja kultury. Metody. Działania. Inspiracje” (Warszawa 2005). Pracowałem jako konsultant wokalny dla wytwórni OPUS FILM, Cieszyńskiego Studia Teatralnego, Pilskiego Teatru Wirtualnego, zespołów folkowych Vidlunnia, Sudarynja, Tygiel Folk Banda, Pole Chońka, Drewno, Łysa Góra, Zespołu Regionalnego ISTEBNA. Jako wokalista brałem udział w projektach Kapeli ze Wsi Warszawa i zespołu Żywiołak. Występowałem w Teatrze Pieśń Kozła pod kierownictwem Grzegorza Brala w latach 1996-1998 (spektakl „Dytyramb”). Prowadziłem warsztaty dla Fundacji Braci Golec, pracowników socjologii Uniwersytetu Łódzkiego i logopedów na Uniwersytecie Rzeszowskim. Współpracowałem z Ośrodkiem Terapii i Rozwoju „Zakątek” w Radomsku. Brałem udział w wyprawach terenowych do Europy Wschodniej i na Bałkany.

WITOLD KOZŁOWSKI: Kiedy śpiewam pieśń białym głosem, czuję dźwięk fizycznie w ciele. To są wibracje, które czuję w kościach, plecach, uszach, nosie i czaszce. Jeśli znajdzie się kogoś, kto podobnych rzeczy szuka w śpiewie, to można spotkać się: pośpiewać i wymienić się wibracją. Tak naprawdę pieśni są bardziej dla śpiewaków niż dla słuchaczy. Znacznie większą frajdę ma osoba, która śpiewa, niż ta, która słucha. Po prostu działanie pieśni można poczuć dopiero wtedy, kiedy samemu zacznie się je śpiewać.
Więcej: w artykule-wywiadzie „Rozmawiać pieśnią kliknij
Kliknij i sprawdź opinie moich uczniów

olga10Olga Jemialjanczyk
Poprowadzi warsztaty śpiewu białoruskiego oraz wieczór z kulturą tradycyjną Białorusi.

Antropolog, pracownik uniwersytetu w Połocku, liderka białoruskich zespołów śpiewu obrzędowego – Guda, Wargan. Posiada wieloletnie doświadczenie w prowadzeniu warsztatów śpiewu tradycyjnego. W Polsce prowadzi warsztaty od 2002 roku na zaproszenie Fundacji OVO. Specjalizuje się w tradycjach śpiewu obrzędowego z Białorusi. Od lat studenckich bada autentyczny folklor Białorusinów, biorąc udział w ekspedycjach terenowych. Prowadzi regularne warsztaty śpiewu tradycyjnego dla studentów uniwersytetu w Połocku.

Sama o sobie mówi: Śpiew ludowy to dla mnie raczej namiętność niż zajęcie zawodowe. Wykonywanie pieśni białoruskich postrzegam nie jako rozrywkę,  lecz sposób pojmowania swojego kraju, sposób przeżycia łączności z kulturą swojej ziemi i swoimi przodkami, którzy żyli tutaj od wieków. Od dzieciństwa miałam bliski kontakt ze śpiewem ludowym, bo w mojej rodzinie zawsze śpiewali. Babcia moja była wyjątkową śpiewaczką. Świadome zainteresowanie folklorem zaczęło się u mnie w latach studenckich, kiedy trafiłam do koła młodych ludzi (studentów i naukowców), którzy zajmowali się badaniami w dziedzinie kultury tradycyjnej oraz zagadnień etnogenezy Białorusinów. Nie tylko śpiewamy, ale również badamy kulturę tradycyjną Białorusi i próbujemy przenosić jej elementy w swoje życie.